Bevallingen en spoed 0546-621340 Ik wil me aanmelden

Blog

Ervaringsverhalen uit de praktijk

Blog4

De geboorte van Nore

Dé dag komt steeds dichterbij. Nog 3 dagen tot de uitgerekende datum. De babykamer inclusief toebehoren is gereed en de ‘vluchtkoffer’ staat klaar. Ik voel me nog goed en ben dankzij de nesteldrang nog even met een poetsdoek door het huis gegaan. Alleen de voorraad kast is nog een doorn in het oog. We besluiten deze na het avondeten samen maar eens onder handen te nemen. We beginnen spullen te herorganiseren. Ik stap een trapje af en merk enigszins verbaasd dat mijn broek nat wordt. Even vraag ik me nog af of dit ongemerkt urineverlies is, maar voor mijn man is het wel duidelijk: het moment is daar. Op zeer korte termijn zullen we niet meer met zijn tweeën zijn. We nemen voor onszelf de vervolgstappen door. Ik voel verder nog niets. Toch besluiten we de verloskundige te bellen, aangezien het al avond is. Dan is ze maar vast op de hoogte.

Irma heeft dienst en we spreken af later op de avond nogmaals contact te hebben om te kijken hoe het ervoor staat. Vlak na het beëindigen van het telefoontje dient de eerste wee zich aan. We houden de weeën bij middels een weeën timer. Hierdoor weten we dat ze om de twee minuten komen en ze houden ongeveer 40 seconden aan. Na een uur hebben we nogmaals contact met Irma. Wij zitten vanwege een Covid besmetting in isolatie en zowel Irma als wijzelf willen onnodig huisbezoek voorkomen. Dus bespreken we dat we weer zullen bellen als de weeën een minuut aanhouden. Sneller dan verwacht hebben we opnieuw contact, waarop Irma aangeeft langs te komen. In de tussentijd zijn de weeën in intensiteit flink toegenomen en bij de controle blijkt dat dit niet voor niks is. Ik heb al 7 cm ontsluiting. Dit is het moment om naar het ziekenhuis te gaan, zoals we vooraf bedacht hadden. Enkele weken geleden hebben we samen al eens vluchtig besproken dat het toch het mooiste zou zijn dat de bevalling zo vlot verloopt, dat het ziekenhuis niet meer haalbaar is. Onrealistisch bij de geboorte van een eerste kindje en daarnaast zullen wij dat geluk wel niet hebben was onze conclusie. Dus maar ‘gewoon veilig’ naar het ziekenhuis. We praten Irma bij over ons gesprek destijds en benoemen nogmaals dat de keuze voor het ziekenhuis enkel voortkomt uit onwetendheid en rekening houdend met doemscenario’s. Irma stelt ons hierin ontzettend gerust. Er is geen enkele reden om er van uit te gaan dat het niet goed zal gaan en dat het voorspoedig zal verlopen is haar verwachting. Ik vraag me nog af of we voldoende voorbereid zijn op een thuisbevalling, want ik heb alleen een kraampakket. Dat is echter geen enkel probleem aldus Irma. We gaan er voor!

De spullen worden weer uit de auto gehaald en de slaapkamer wordt werkbaar ingericht. In de tussentijd probeer ik de weeën op te vangen en krijg fijne begeleiding in de verschillende manieren waarop ik dit probeer. Ondanks of misschien juist vanwege de pijn ben ik blij dat we gewoon in ons eigen huis zijn. Doordat de ontsluiting niet volledig doorzet en het nog wel even gaat duren, wordt Irma afgelost door Muriël. Ook zij begeleid ons erg fijn in het opvangen van de weeën. Tot het moment daar is: Ik mag gaan persen. Het laatste gedeelte van de bevalling verloopt ook goed. Onder goede en fijne begeleiding van Muriël, wordt onze dochter Nore vlak voor middernacht geboren. In haar eigen huis. Ik moet bekennen dat ook de door mij verwachte ‘smeerboel’ die gepaard zou gaan met een bevalling heeft bijgedragen aan de keuze voor een poliklinische bevalling. Dit is echter ontzettend meegevallen en ik heb er persoonlijk helemaal niets van gemerkt.

Wij kunnen op alle vlakken zeggen dat we onwijs blij zijn dat we thuis zijn gebleven en niet naar het ziekenhuis zijn gegaan! Mede dankzij de verloskundigen kijken wij terug op een zeer bijzondere ervaring en daar zijn we hen dankbaar voor!